Je kent het wel, vol goede moed sta je in de ochtend (veel te vroeg) op, om ervoor te zorgen, dat je op tijd op je werkplek of school verschijnt. Zo'n 10 a 20 minuten speling moet je tegenwoordig wel hebben, als je gebruik wilt maken van de wegen die dit land aan elkaar verbinden. Overal kom je tegenwoordig files en oponthoud tegen en om er dus voor te zorgen, dat je op tijd zult arriveren, verlaat je tijdig je warme bedje om deze in te ruilen voor je auto.
Zo ook ik vanmorgen.

Gisteren was het vrij laat geworden, veel nakijkwerk en alles ingevoerd voor 12 uur in de nacht. Dan nog even samen met mijn lief op de bank gehangen en op een gegeven moment ben ik maar vast naar bed gegaan. Een tijdje later kwam het schatje erbij liggen en ben ik tegen hem aan gekropen en zo in slaap gevallen voor de tweede keer.

Het helse geluid van de schelle wekker ging vanmorgen al om 5.30 uur. Tijd om wakker te worden. Al knuffelend proberen wakker te worden en op te staan. Natuurlijk is dat nogal vervelend, als je net zo fijn in de armen van je geliefde ligt. Toch moesten we er beide aan geloven.

Rond 7 uur zat ik dan eindelijk in mijn mooie blauwe auto, waar geen andere auto tegenop kan, natuurlijk. De radio aan, RADIO 8FM, mijn favoriete radiozender. Classics en hits! Ze draaiden vooral oldies en natuurlijk weer dat nieuwe nummer van Pitbull, zoals elke dag, wat mij inmiddels al begint te irriteren.

Rond 8.30 arriveer ik dus op mijn werk, waar ik bijna klaar ben en niet meer terug hoef na overmorgen. Vol vertrouwen treed ik het gebouw binnen. Ik ben ervan overtuigd, dat ik om 9 uur in lokaal 216 moet zijn en dus nog even kon kijken of ik e-mail had. Om 8.50 uur loop ik dus naar het lokaal, niemand te bekennen, ik loop terug naar de computer om te kijken waar ik dan moet zijn, open mijn mail… en daar staat het dan! Het is in lokaal 216, MAAR… niet om 9 uur, maar pas om 9.30 uur.

SUKKEL!